Ουι τι έπαθά μι πάλι...
Να φλάξ η Παναία κι ου Χριστός κι οι αγ Απόστουλ.
Κι έχς κι του Νάσιου να σκουζ «τράβα να ταίις τ’γιλάδα,τραβα ν’αρμέξεις τ’γίδα, τς κότις τσ’έκλεισις?
Του γουρούν του τάισις»?
Αι στου διάτανου...
Να πάς ισί ρα να του ταΐις του γουρούν,να κουλήσεις καμια γρίπ να ησυχάουμι.
Πήγα του προυί νατου ταίσου κι αυτό μη κοίταζι καλά – καλά... του κοίταξα κι γώ...
Τι κοιτάς? Του λέου,έχς καμια γρίπ τίπουτα? Μη κοίταζι του γουρούν (τι να πέι κι αυτό).Τό ρξα απου μακρία να φάει κι ούτι ζύγουσα.Σάμα θα του φάμι? Έτς του κρατάμι ,του λυπούμιστι.
Μi τς κότις τότι που γριπιάσκαν δεν έπαθάμι ζαράλ?
«Κλέιστι τις μέσα τς’κότις κι μη κουλιστι τίπουτα,κι μη τς ζγώς πιτουμινου...».Τς αμπάρουσά μι κι ιμέις στου κουτέτς μέρα νύχτα,ψόοοοοφσαν όλις .Γιόμουσι κότις ου αυλαγάς.
Τ’γιλάδα τ’φουβούμιστι μη μας πιάς η τριλή η γιλάδα...
Αμ τι θα φάμι? Του γατί θα σφάξουμι???
Νάσιουυυυυυ...Ιγώ στου μαντρί δεν ξαναζγώνου!! Να πάς ισί απου δώ κι πέρα.
